UNUTTUK.

Gündeme düşen her haberi bir süre konuşacağız. Öfkeleneceğiz. Sorumluları arayacağız. Birbirimize sorular soracağız.

Sonra başka bir haber düşecek gündeme. Bir başka olay, bir başka skandal, bir başka acı…

Ve biz, henüz cevabını alamadığımız soruları bir kenara bırakıp yeni sorular sormaya başlayacağız.

Çünkü bu ülkede gündem değişiyor. Ama değişen gündemin altında kalan meseleler pek değişmiyor.

17 Eylül 2026.

Sermaye Piyasası Kurulu, yedi portföy yönetim şirketine ait 131 yatırım fonunun tasfiyesine karar verdi.

Bir anda binlerce yatırımcının değil, yüz binlerce insanın birikimi ve finansal sisteme duyduğu güven tartışmaya açıldı.

23 Eylül 2026. SPK, tasfiye kapsamındaki fonlarda 455 bin 758 tekil yatırımcı bulunduğunu açıkladı.

455 bin 758 insan.

Kimisi yıllarca çalışarak biriktirdiği parasını yatırmıştı.

Kimisi geleceğini güvence altına almak, kimisi çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamak, kimisi de biraz daha rahat yaşayabilmek istiyordu.

Sonra sorular başladı.

Paramız ne olacak? Kim sorumlu? Denetimler neden yeterli olmadı? Zararımız karşılanacak mı? Bu süreçte kimler kazandı, kimler kaybetti?

1 Ekim 2026. SPK, tasfiye kapsamındaki fonlarda fahiş kazanç elde ettiği değerlendirilen kişilerin, bu kazançları gönüllü olarak iade edebilmesi için hesaplar açıldığını duyurdu.

Bir kez daha tartıştık. Hangi kazanç fahişti? Kim ne kadar kazanmıştı? Bu paralar nasıl geri alınacaktı? Yatırımcının zararı nasıl karşılanacaktı?

Birileri paralarının ne zaman ödeneceğini öğrenmeye çalışıyordu.

Birileri birikimlerinin ne kadarını geri alabileceklerini hesaplıyordu.

Birileri ise yıllarca güvenerek yatırım yaptığı sistemin nasıl bu noktaya geldiğini anlamaya çalışıyordu.

Peki, fon ve borsa mağdurlarının beklediği bütün cevaplar verildi mi?

Henüz değil.

Ama başka haberler vardı. Başka acılar, başka tartışmalar, başka gündemler…

Ve biz bir sonraki habere geçtik.

Unuttuk mu?

– Unuturuz…

22 Eylül 2026. Manisa’nın Turgutlu ilçesinde bir okulun yakınında silahlı saldırı düzenlendi. On bir öğrenci yaralandı.

Çocukların okula giderken güvende olup olmadığını konuştuk. Okullardaki güvenliği, silaha erişimi, ailelerin ve kurumların sorumluluğunu tartıştık.

Henüz bu olayın yarattığı endişeyi üzerimizden atamamışken başka haberler geldi.

26 Eylül 2026.

Ankara’da emeklilerin seyyanen zam talebiyle Anayasa Mahkemesi önünde düzenlediği eylem sırasında emekli polis memuru Ali Şekeroğlu yaşamına son verme girişiminde bulundu.

Hastaneye kaldırılan Şekeroğlu, yapılan müdahalelere rağmen hayatını kaybetti.

Geçinemediğini söylediği haberleştirildi.

Bir insanın emekliliğinde nasıl bir hayat yaşaması gerektiğini konuştuk.

Yıllarca çalışmış insanların neden geçim sıkıntısı çektiğini, emeklilerin taleplerini, ekonomik koşulları tartıştık.

Bir insanın hayatının son döneminde huzur bulması gerekirken geçim mücadelesinin içinde kalmasını sorguladık.

Peki, bugün kaçımız Ali Şekeroğlu’nu hatırlıyoruz?

– Hatırlamıyoruz…

Onun ölümünü yalnızca birkaç günlük bir gündem maddesine dönüştürdürüldü.

29 Eylül 2026.

Osmaniye’de öğretmen Mehmet Bilgili, görev yaptığı okulun bahçesinde yeğeninin silahlı saldırısına uğradı ve hayatını kaybetti.

Valilik, olayın eğitim faaliyetleriyle veya öğrencilerle ilgili olmadığını, ailevi ve kişisel bir mesele nedeniyle yaşandığının değerlendirildiğini açıkladı.

Bir okul bahçesinde bir öğretmen öldürüldü.

Güvenliği, şiddeti ve okulların nasıl mekânlar hâline geldiğini yeniden tartıştık.

Aynı gün Van’ın Tuşba ilçesinde bir öğrencinin okula pompalı tüfekle geldiği bildirildi.

• Bir süre daha okulları konuştuk.
• Sonra başka haberler geldi.

Eylül 2026. Bianet’in erkek şiddeti çetelesine göre Türkiye’de bir ay içinde en az 27 kadın erkekler tarafından öldürüldü.

• Yirmi yedi ayrı hayat.
• Yirmi yedi ayrı hikâye.
• Yirmi yedi ayrı aile.

Bir süre kadın cinayetlerini konuştuk. Koruma kararlarını, şiddeti, cezasızlık tartışmalarını ve kadınların güvenliğini gündeme getirdik.

Sonra bir başka kadın öldürüldü.

Bir öncekinin adını hatırlıyor muyuz?

– Hayır!

1 Ekim 2026.

Manisa’nın Soma ilçesindeki bir madende göçük meydana geldi.

Arama kurtarma çalışmaları sonucunda beş işçinin hayatını kaybettiği, iki işçinin yaralandığı açıklandı.

• Beş insan.
• Beş aile.
• Beş ayrı hayat.

Yine iş güvenliğini, denetimleri, işçinin hayatının ne kadar değerli olduğunu konuştuk.

Bir insanın evine ekmek götürmek için çalışırken hayatını kaybetmesini, geride kalanların yaşadıklarını düşündük.

Birilerinin evine beş tabut haberi girdi.

Bizim gündemimize ise yeni bir haber.

6 Ekim 2026. İstanbul Başakşehir’de bir ortaokulda düzenlenen bıçaklı saldırıda sekiz öğrenci yaralandı. Yaralanan öğrencilerden biri hayatını kaybetti.

• 10 yaşındaki Eslem Sare Bulut.
• Bir çocuk daha.
• Bir aile daha.
• Yarım kalmış bir hayat daha.

Çocuklarımızın okulda güvende olup olmadığını yeniden sorduk. Akran zorbalığını, şiddeti, çocukların dünyasını, aileleri ve eğitim sistemini konuştuk.

Bir çocuğun okuluna giderken hayatını kaybedebildiği bir ülkede güvenlik meselesini yalnızca birkaç gün tartışıp geride bırakabilir miyiz?

8 Ekim 2026.

İstanbul Maltepe’de yedi katlı bir binanın ilk üç katı çöktü.

Arama kurtarma çalışmaları sırasında beş kişinin hayatını kaybettiği, on kişinin kurtarıldığı açıklandı.

Enkazın başında nefesimizi tuttuk. Kurtarma çalışmalarını takip ettik. Binalarımızın güvenliğini, denetimleri, kentsel dönüşümü konuştuk.

Her enkazın altında yalnızca beton parçaları yok. Birilerinin evi, hayatı, geleceği var.

Enkaz kaldırıldıktan sonra haber akışımızdan görüntüler silinecek mi?

– Evet

Bütün bunlar yaşanırken başka gelişmeler de gündemimize girdi.

Yargı kararları, gözaltılar, tutuklamalar, siyasi tartışmalar, protestolar ve sosyal medya erişim engelleri…

Her birinin arkasında cevaplanması gereken sorular, birbirinden farklı hukuki süreçler ve kamuoyunun bilmek istediği gerçekler vardı.

Bir olayın ayrıntılarını öğrenmeye çalışırken bir başkası gündeme geldi. Bir dosyanın sonucunu beklerken yenisi açıldı.

Bir süre sonra hangi olayda ne yaşandığını hatırlamak için arşivlere dönmemiz gerekti.

• Oysa yaşananlar arşivlerden ibaret değildi.
• Birileri sevdiklerini kaybetmişti.
• Birileri adalet bekliyordu.
• Birileri geçinemiyordu.

Birileri çocuklarının güvenliği için endişeleniyordu.

Birileri yıllarca biriktirdiği parasının akıbetini öğrenmeye çalışıyordu.

Biz ise bir sonraki habere yetişmeye çalışıyorduk.

Şimdi durup geriye bakıyorum.

Belki de mesele yalnızca unutmak değil.

Belki de artık bir acıyı hakkıyla yaşayamıyoruz. Bir olayı anlayamadan, nedenlerini sorgulayamadan, sorumluların hesap vermesini bekleyemeden yenisi geliyor.

Öfkemizin bile bir son kullanma tarihi varmış gibi…

Bir gün boyunca konuşuyoruz. İkinci gün başka bir şey oluyor. Üçüncü gün ilk olayın adı bile geçmiyor.

Peki, bir toplumun hafızası ne kadar dayanabilir?

Bir çocuğun ölümünü, beş işçinin hayatını kaybetmesini, öldürülen kadınları, ekonomik sıkışmışlığı, yüz binlerce yatırımcının yaşadığı belirsizliği ve cevapsız kalan soruları aynı anda zihnimizde tutabilir miyiz?

Her gün yeni bir acıyla karşılaşan insanın kendisini korumak için geri çekilmesi anlaşılabilir.

Ama bir şeyi unutmamakla her gün aynı acıyı hissetmek aynı şey değil.

Nerede hata yapıyoruz?

Tüm bu olanlar neden bizim başımıza geliyor?

Bir daha yaşanmasın dediğimiz olayın neden yeniden yaşandığını sorgulamıyoruz.

Fon krizinde de unutacağız.

Belki bugün değil. Belki yarın değil.

Ama gündem değiştikçe, başka olaylar yaşandıkça, yeni tartışmalar eskilerinin üzerine bindikçe…

Unutacağız.

Sonra bir gün aynı sorun yeniden karşımıza çıktığında şaşıracağız.

Daha önce de yaşanmış olmasına rağmen ilk kez oluyormuş gibi konuşacağız.

Daha önce de sorduğumuz soruları yeniden soracağız.

Asıl korkutucu olan, bütün bunların yaşanması kadar, yaşananların artık bizi şaşırtmaması.

Çünkü şaşırmayı bıraktığımızda, neye alıştığımızı da sorgulamayı bırakabiliriz.

Bir çocuğun ölümü bir sonraki çocuk ölünceye kadar, bir işçinin ölümü bir sonraki iş cinayetine kadar, bir mağduriyet yeni bir mağduriyet ortaya çıkıncaya kadar gündemimizde kalıyorsa burada yalnızca hafızamızın değil, toplumsal sorumluluk duygumuzun da ne kadar dayanabildiğini sorgulamalıyız.

Belki de bütün bu haberlerin arasında kaybettiğimiz şey, yalnızca hatırlama yeteneğimiz değil.

Bir şeylerin değişebileceğine dair inancımız.

Yoksa her yeni felaketin ardından biraz daha üzülüp biraz daha öfkelenip sonra hayatımıza devam mı edeceğiz?

Çünkü bir toplumun başına gelen her şeyi hatırlaması mümkün olmayabilir.

Ama neye itiraz ettiğini hatırlaması gerekir.

Yoksa bir gün, dün kabul edemediğimiz şeyleri bugün hayatın olağan akışı içinde karşılamaya başlayacağız. 

Aslında başlamadık mı?

Ve o gün, yalnızca haberleri unutmuş olmayacağız.

Neye itiraz ettiğimizi de unutmuş olacağız.

Kaynak: EkonomiDünya